Wysokość budynku ma bezpośredni wpływ na dopuszczalny rodzaj paliwa zasilającego instalację gazową. Budynek o wysokości 30 m ponad poziomem terenu klasyfikuje się jako budynek wysoki (przedział powyżej 25 m do 55 m). Dla takich obiektów przepisy wymagają dodatkowych uzgodnień z ochroną przeciwpożarową.
Odpowiedź "gazem ziemnym z sieci gazowej" jest poprawna, ponieważ dla budynków powyżej 25 m instalacja gazowa może być wykonana po uzyskaniu pozytywnej opinii komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej. Ten tryb dotyczy dopuszczenia instalacji w budynkach wyższych, gdzie ryzyko ewakuacyjne i pożarowe jest większe, a wymagania formalne są ostrzejsze.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ odnoszą się do gazu płynnego (LPG) w różnych wariantach zasilania: z butli, ze stałych zbiorników nadziemnych oraz ze stałych zbiorników podziemnych. Zgodnie z wymaganiami warunków technicznych instalacje zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich (do 12 m). Oznacza to, że w budynku o wysokości 30 m zakaz obejmuje wszystkie wymienione formy LPG, niezależnie od tego, czy paliwo jest w butlach, czy w zbiorniku, i niezależnie od usytuowania zbiornika.
Warto rozumieć też uzasadnienie techniczne: LPG jest cięższy od powietrza i w przypadku nieszczelności ma tendencję do gromadzenia się w niższych partiach pomieszczeń, co zwiększa ryzyko wybuchu i utrudnia bezpieczne usuwanie gazu. Gaz ziemny jest lżejszy od powietrza, więc jego zachowanie przy wycieku jest inne, a ryzyko akumulacji przy podłodze jest mniejsze (choć nadal wymaga spełnienia warunków wentylacji, detekcji i bezpieczeństwa).
Na egzaminie kluczowe jest połączenie dwóch kroków: (1) poprawnie sklasyfikować budynek po wysokości, (2) odróżnić, że opinia PSP w budynkach wysokich umożliwia stosowanie instalacji na gaz ziemny z sieci, ale nie znosi odrębnego ograniczenia, które eliminuje LPG powyżej 12 m.
