Wiązanie i twardnienie betonu są związane z procesem hydratacji cementu. Jeżeli zachodzi potrzeba szybszego uzyskania urabialności "do końca" (koniec wiązania) albo szybszego przyrostu wytrzymałości w pierwszych dobach, do mieszanki stosuje się domieszki przyspieszające. Są to substancje chemiczne, które intensyfikują reakcje hydratacji i dzięki temu skracają czas wiązania oraz zwiększają tempo narastania wytrzymałości wczesnej.
Przyspieszacze wykorzystuje się m.in. wtedy, gdy:
- prowadzi się betonowanie w warunkach obniżonej temperatury,
- liczy się szybkie oddeskowanie i zwolnienie szalunków,
- realizuje się produkcję prefabrykatów, gdzie ważny jest krótki cykl produkcyjny,
- harmonogram robót wymaga szybkiego osiągnięcia wytrzymałości użytkowej.
W praktyce kluczowe jest dozowanie: domieszki dodaje się zgodnie z instrukcją producenta, często w przedziale rzędu ułamka do kilku procent masy cementu. Przedawkowanie może spowodować zbyt gwałtowne wiązanie, co utrudnia układanie i zagęszczanie, a w skrajnym przypadku obniża jakość betonu.
W odpowiedziach błędnych typową pułapką jest wybór nazwy brzmiącej "podobnie" lub kojarzącej się z wodą i szczelnością. Takie skojarzenia nie przesądzają o funkcji domieszki. O tym, czy dodatek faktycznie przyspiesza wiązanie/twardnienie, decyduje jego działanie na hydratację i opis w dokumentacji technicznej produktu.
Dodatkowo warto pamiętać, że niektóre historycznie stosowane przyspieszacze (np. na bazie chlorków) mogą być problematyczne w betonie zbrojonym z uwagi na ryzyko korozji stali, dlatego zawsze należy stosować rozwiązania dopuszczone do danego zastosowania.
