"Kontrast barw" opisuje sytuację, gdy kluczowym środkiem wyrazu w fotografii jest zestawienie kolorów w taki sposób, że obraz staje się bardziej czytelny, dynamiczny lub przyciąga uwagę widza. Najczęściej chodzi o kontrast barw dopełniających (np. niebieski–pomarańczowy) albo o wyraźną różnicę nasycenia czy jasności między plamami koloru. Taka cecha jest widoczna "od razu" i dominuje nad innymi elementami formalnymi.
Odpowiedź "perspektywa centralna" byłaby właściwa wtedy, gdy zdjęcie buduje wrażenie głębi głównie przez zbieżność linii do jednego punktu (punktu zbiegu), typowo w ujęciach ulic, korytarzy, torów. Jeśli głównym wrażeniem jest gra kolorów, a nie geometria zbiegu, nie jest to cecha dominująca.
"Złoty podział" dotyczy kompozycji – położenia najważniejszych elementów kadru w miejscach wynikających z proporcji. To nie jest "ogólna estetyka" zdjęcia, tylko konkretna relacja położenia akcentów. Częstą pomyłką jest przypisywanie złotego podziału każdemu "ładnemu" zdjęciu bez sprawdzenia, czy akcenty faktycznie wypadają w tych miejscach.
"Światłocień" odnosi się do modelunku światłem – przejść tonalnych między światłem a cieniem, które rzeźbią kształt i fakturę. Może współistnieć z kolorem, ale nie jest to samo co kontrast barw. Jeśli fotografia wyróżnia się przede wszystkim zestawieniem kolorów, właściwsze jest wskazanie kontrastu barw.
W praktyce: rozpoznanie dominującej cechy ułatwia decyzje w postprodukcji. Gdy siłą zdjęcia jest kolor, zwykle wzmacnia się selektywnie nasycenie, pracuje w HSL i pilnuje spójnego balansu bieli; gdy siłą jest światłocień, większy nacisk kładzie się na kontrast tonalny, lokalne światła/cienie i plastykę.
