KWALIFIKACJA INF2 + INF3 - CZERWIEC 2006

Wirusy polimorficzne mają cechę polegającą na modyfikowaniu własnego kodu (lub jego reprezentacji) podczas kolejnych uruchomień lub przy zakażaniu następnych plików. Celem jest utrudnienie wykrycia przez oprogramowanie ochronne, zwłaszcza gdy opiera się ono na stałych sygnaturach (niezmiennych fragmentach kodu). W praktyce polimorfizm bywa realizowany przez różne techniki zaciemniania/zmiany struktury, tak aby kolejne "warianty" wyglądały inaczej mimo zachowania tej samej funkcji.

Dlatego prawidłowa odpowiedź to: "mają cechę polegającą na modyfikowaniu swojego kodu." – jest to najbardziej charakterystyczna i definicyjna właściwość polimorfizmu w kontekście malware.

• "atakują rekord startowy dysku" – to opis infekcji obszaru rozruchowego (boot sector/MBR). Taki sposób działania jest kojarzony z wirusami infekującymi sektor rozruchowy, ale nie stanowi cechy wyróżniającej wirusy polimorficzne jako grupę.
• "zarażają wszystkie komputery w sieci lokalnej" – taka charakterystyka pasuje bardziej do robaków, które rozprzestrzeniają się samodzielnie po sieci, wykorzystując podatności lub mechanizmy automatycznej dystrybucji. Wirus (w klasycznym ujęciu) zwykle wymaga nośnika/hosta (np. pliku) i mechanizmu uruchomienia.
• "atakują tablicę FAT" – FAT to element systemu plików. Choć złośliwe oprogramowanie może manipulować strukturami systemu plików, "atak na FAT" nie jest definicyjną cechą polimorfizmu; to inny, specyficzny obszar potencjalnej infekcji/uszkodzeń.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz motyw "zmieniania kodu/postać się zmienia", to zwykle odnosi się do polimorfizmu/metamorfizmu. Natomiast MBR/boot sector oraz FAT są skojarzeniami z miejscem infekcji w dysku lub systemie plików, a "zakaża całą sieć" sugeruje robaka.