W składowaniu blokowym (często nazywanym też sztaplowym) jednostki ładunkowe są ustawiane bezpośrednio na posadzce w zwartym układzie, a następnie dokładane w głąb i/lub piętrowane (w granicach dopuszczalnych dla opakowania i bezpieczeństwa). Taki sposób organizacji strefy składowania ogranicza liczbę korytarzy międzyrzędowych i "pustych" przestrzeni komunikacyjnych.
Dlaczego poprawne jest: "wysoki wskaźnik wykorzystania powierzchni magazynowej." Zwartość układu blokowego sprawia, że na tej samej powierzchni można zwykle umieścić więcej jednostek ładunkowych niż w układach wymagających stałych korytarzy roboczych dla każdej alei. To klasyczna zaleta składowania blokowego: maksymalizacja pojemności powierzchniowej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "swobodny dostęp do każdej jednostki ładunkowej." – w praktyce dostęp bywa ograniczony, bo jednostki mogą stać jedna przed drugą lub jedna na drugiej. Często trzeba przestawiać część ładunku, aby dotrzeć do konkretnej palety.
- "duża liczba pozycji asortymentowych o małym zapasie." – składowanie blokowe najlepiej sprawdza się przy mniejszej liczbie indeksów i większych partiach (większej jednorodności w bloku). Przy wielu indeksach i małych ilościach rośnie problem selektywności i chaosu lokalizacyjnego.
- "duża liczba dróg transportowych." – to cecha raczej układów nastawionych na selektywność (wiele alejek/korytarzy). Układ blokowy zwykle dąży do minimalizacji dróg transportowych w strefie składowania, aby zwiększyć zagęszczenie.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj kompromis: składowanie blokowe = duża pojemność powierzchniowa, ale mniejsza selektywność dostępu. Gdy w odpowiedziach pojawia się "wysokie wykorzystanie powierzchni" vs. "swobodny dostęp", w metodzie blokowej zazwyczaj wygrywa pierwsza cecha.
