Styl romański (romanizm) w architekturze kojarzy się przede wszystkim z masywną, "ciężką" bryłą. Wynika to z rozwiązań konstrukcyjnych i ówczesnych możliwości technicznych: aby utrzymać sklepienia i stropy, budowano grube mury oraz stosowano stosunkowo niewielkie otwory okienne. Małe okna oznaczają też mniej światła we wnętrzu, co wzmacnia wrażenie powagi i prostoty. Typowa jest również surowość formy – dekoracja bywa ograniczona, a kompozycja opiera się na prostych, czytelnych podziałach.
Zestaw "grube mury, małe okna, surowość formy" trafia więc w najbardziej charakterystyczne, ogólne cechy romanizmu, przydatne w turystyce kulturowej do szybkiego rozpoznawania zabytków w terenie (np. kościołów, rotund, budowli obronnych).
Pozostałe odpowiedzi mieszają cechy innych epok:
- "rozety, witraże, wertykalizm" pasują do gotyku, gdzie dążono do strzelistości i dużych przeszkleń.
- "przepych, malarstwo iluzjonistyczne, ekspresja" kojarzy się z barokiem, w którym chętnie stosowano bogatą dekorację i efekty iluzji.
- "kasetony, attyki, prostokątne okna" nie opisują typowej bryły romańskiej; takie elementy częściej łączy się z architekturą późniejszych okresów, gdzie popularniejsze były regularne podziały i inne rozwiązania dekoracyjne.
Na egzaminie pomaga metoda porównawcza: jeśli w opisie pojawiają się duże okna, witraże, rozety – myśl o gotyku; jeśli bogactwo i iluzja – o baroku; jeśli ciężar, prostota i małe okna – o romanizmie.
