Cechowanie drewna jest praktycznym systemem identyfikacji pochodzenia surowca drzewnego. W Polsce stosuje się je po to, aby można było szybko potwierdzić legalność pozyskania oraz powiązać konkretną sztukę lub stos z dokumentacją (np. rejestrami i numeracją). W opisanym przypadku drewno pozyskane w parkach narodowych otrzymuje dwa elementy oznakowania: znak graficzny w kolorze czarnym oraz płytkę z numerem w kolorze zielonym. To właśnie kolor płytki pozwala służbom kontrolnym i uczestnikom rynku natychmiast rozpoznać, z jakiego typu lasu pochodzi drewno.
Odpowiedź "zielonym" jest poprawna, ponieważ w systemie cechowania przypisuje się parków narodowych kolor zielony. Dzięki temu drewno z obszarów o szczególnym reżimie ochronnym jest jednoznacznie odróżnialne od drewna pochodzącego z innych źródeł.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo odnoszą się do innych kategorii własności lasu w tym systemie:
- "niebieskim" – to typowy błąd wynikający z mylenia oznaczeń z lasami prywatnymi.
- "czerwonym" – często wybierane z przyzwyczajenia, bo czerwone płytki kojarzą się z dominującą w kraju gospodarką leśną, ale dotyczą Lasów Państwowych, a nie parków narodowych.
- "żółtym" – bywa mylone z zielonym; w systemie odpowiada innemu zasobowi, więc nie identyfikuje parków narodowych.
Wskazówka pamięciowa pomocna na egzaminie: "zielony = park" (skojarzenie z przyrodą i ochroną). W praktyce terenowej właściwy dobór płytki ma znaczenie dowodowe i kontrolne, dlatego leśnik powinien znać kolorystykę bez wahania.
