W analizie fryzjerskiej kształtu twarzy kluczowe są proporcje (czy twarz jest wyraźnie dłuższa niż szersza) oraz relacje szerokości w górnej i dolnej części (czoło–kości policzkowe–żuchwa).
Opis "Twarz wąska, mocno wydłużona i pociągła, równa w linii czoła i żuchwy..." pasuje do twarzy prostokątnej, ponieważ łączy dwie cechy: (1) dominujące wydłużenie oraz (2) dość podobną szerokość w okolicy czoła i żuchwy, co daje wrażenie bardziej "równoległych" boków twarzy. To odróżnia ją od twarzy owalnej, gdzie linie zwykle są bardziej miękkie i zwężają się ku brodzie.
Odpowiedź opisująca "wypukłe i wysokie czoło, a kontur harmonijnie zwęża się do łagodnej brody" wskazuje na twarz owalną: typowe jest stopniowe, łagodne zwężanie, bez akcentu na równą szerokość czoła i żuchwy.
Opis, w którym "długość i szerokość twarzy są równe" oraz występuje "szeroki podbródek" i "szerokie, płaskie czoło", bardziej odpowiada twarzy kwadratowej: kluczowym wyróżnikiem jest zbliżona długość i szerokość oraz mocniej zarysowana linia żuchwy.
Opis z "długością i szerokością równą" oraz "mocno zaokrąglonym podbródkiem" i zaokrągloną linią porostu włosów odpowiada twarzy okrągłej: dominuje miękkość i brak kanciastości.
W praktyce fryzjerskiej rozpoznanie twarzy prostokątnej pomaga dobrać elementy, które optycznie skracają twarz (np. odpowiednia grzywka, objętość po bokach) i niepotrzebnie nie podbijają wysokości fryzury.
