W doborze fryzury w ujęciu visagistycznym analizuje się kilka elementów jednocześnie i szuka rozwiązania, które daje łączny korzystny efekt optyczny. W tym przypadku trzeba skorygować: szeroko rozstawione oczy, wysokie czoło oraz mocno zarysowane kości szczękowe.
Szeroko rozstawione oczy zwykle wymagają takiego ułożenia włosów w przedniej strefie, aby wrażenie "rozsunięcia" było mniejsze. Grzywka o charakterze zbieżnym (układająca się tak, by kierunek pasm sprzyjał domknięciu proporcji w osi twarzy) jest typowym narzędziem korekcyjnym.
Wysokie czoło korzystnie maskuje się grzywką, która częściowo je zasłania. Dłuższa grzywka daje większą możliwość modelowania (np. na boki) i subtelniejszą korekcję niż krótka, twardo odcięta linia.
Mocno zarysowana żuchwa bywa dodatkowo podkreślana, gdy długość włosów kończy się dokładnie na jej wysokości (okolice linii brody). Dlatego długość do linii brody może wzmacniać wrażenie "kątów" i ciężaru dolnej części twarzy. Długość do linii ramion częściej pomaga zmiękczyć kontur i przenieść akcent niżej, przez co linia szczęk jest mniej dominująca.
Odpowiedź "Grzywka zbieżna długa, włosy sięgające linii ramion" łączy korekcję czoła i okolicy oczu z bezpieczniejszą długością przy wyraźnej żuchwie.
Pozostałe propozycje są ryzykowne, bo albo dobierają długość do linii brody (co może uwydatniać kości szczękowe), albo proponują grzywkę, która nie daje tak spójnej korekcji wszystkich trzech cech jednocześnie. W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest więc zestawianie efektu grzywki i długości, a nie ocenianie tych elementów osobno.
