W pracy opiekuńczej często stosuje się logiczny schemat postępowania: diagnoza → planowanie → realizacja → ewaluacja. Pytanie dotyczy tego, na którym etapie opiekunka ma określić cele opieki wynikające z niezaspokojonych potrzeb życiowych podopiecznego.
"Planowania pracy" jest właściwe, ponieważ to właśnie w planowaniu:
- przekłada się rozpoznane potrzeby na konkretne cele (co chcemy osiągnąć),
- ustala się priorytety (co jest najpilniejsze i realne),
- dobiera się działania i zasoby (jak i kiedy działać),
- określa się kryteria, po których będzie wiadomo, że cel został osiągnięty.
Dlaczego pozostałe etapy nie pasują?
- "Diagnozy" – na tym etapie zbiera się informacje i rozpoznaje problemy oraz potrzeby (np. ograniczenia funkcjonalne, ryzyko upadków, trudności w samoobsłudze). To podstawa do planowania, ale nie jest jeszcze formułowaniem celów.
- "Realizacji planu" – to etap wykonywania zaplanowanych czynności (np. pomoc w higienie, przygotowanie posiłku, trening samoobsługi, organizacja wsparcia). Cele powinny być ustalone wcześniej, aby działania nie były przypadkowe.
- "Ewaluacji" – służy ocenie skuteczności: czy cele zostały osiągnięte, co zadziałało, co wymaga zmiany. Ewaluacja może prowadzić do aktualizacji celów, ale pierwotne określenie celów jest elementem planowania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści widzisz sformułowania "określić cele", "zaplanować działania", "ustalić priorytety" – najczęściej chodzi o planowanie. Gdy pojawia się "rozpoznać potrzeby" – to diagnoza, a "ocenić efekty" – to ewaluacja.
