Ergonomia dzieli się m.in. na podejście koncepcyjne (projektowe) oraz korekcyjne (usprawniające). W ergonomii korekcyjnej punktem wyjścia jest to, że stanowisko pracy już funkcjonuje: ma określony układ, narzędzia, organizację czynności oraz rzeczywiste obciążenia pracownika.
Dlatego celem ergonomii korekcyjnej jest: analiza istniejących stanowisk pracy (np. obserwacja pracy, identyfikacja uciążliwości, ocena obciążeń) oraz sformułowanie zaleceń, które poprawią warunki pracy. Takie zalecenia mogą dotyczyć m.in. rozmieszczenia elementów, wysokości powierzchni roboczych, organizacji czynności, przerw, doboru wyposażenia czy usprawnień technicznych. Skutkiem powinno być zmniejszenie przeciążeń i uciążliwości oraz – w praktyce – także poprawa jakości i wydajności pracy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Odpowiedź o "zaprojektowaniu stanowisk pracy" dotyczy przede wszystkim ergonomii koncepcyjnej, czyli etapu tworzenia stanowiska od początku, a nie korygowania już istniejącego układu.
- Odpowiedź o "zapewnieniu maksimum bezpieczeństwa przyszłemu użytkownikowi" jest zbyt ogólna i przesuwa akcent na użytkownika przyszłego oraz eliminację czynników szkodliwych, co brzmi jak ogólna zasada BHP lub projektowanie, a nie typowy rdzeń ergonomii korekcyjnej: analiza aktualnego stanowiska i zalecenia zmian.
- Odpowiedź o "wprowadzeniu zasad ergonomii w trakcie formułowania założeń i projektowania systemów" wprost opisuje ergonomię koncepcyjną (projektową), nie korekcyjną.
Na egzaminie warto zapamiętać prosty klucz: koncepcyjna = projektowanie, a korekcyjna = analiza i usprawnianie tego, co już jest.
