Kwasowanie odwiertu to zabieg stymulacji, którego głównym celem jest poprawa warunków przepływu w strefie przyodwiertowej (najbliższym otoczeniu otworu). W praktyce w tej strefie często powstają uszkodzenia przepływu (np. wskutek wnikania płuczek i drobnych cząstek, reakcji z minerałami lub wtórnych wytrąceń), które zmniejszają efektywną drożność porów.
Odpowiedź "zwiększenie przepuszczalności skał w strefie przyodwiertowej" jest właściwa, ponieważ kwas reaguje ze składnikami skały lub zanieczyszczeniami w porach i kanałach przepływu. Rozpuszczanie tych barier przepływu prowadzi do zmniejszenia oporów filtracji i wzrostu wydajności przy tych samych warunkach złożowych.
Pozostałe propozycje opisują inne zjawiska lub inne zabiegi:
- "obniżenie lepkości ropy naftowej dopływającej do odwiertu" – lepkość zmienia się głównie z temperaturą i składem; kwasowanie nie jest standardowo zabiegiem "rozrzedzania" ropy. Nawet jeśli w praktyce stosuje się różne płyny technologiczne, istotą kwasowania jest oddziaływanie na skałę i strefę dopływu.
- "rozpuszczenie osadów parafiny w rurkach wydobywczych" – to opis zabiegów przeciwparafinowych/czyszczenia instalacji (mechanicznego lub chemicznego), a nie typowego kwasowania zorientowanego na poprawę przepływu w ośrodku porowatym w pobliżu odwiertu.
- "wytworzenie szczelin w skale złożowej wokół odwiertu" – wytwarzanie szczelin to charakterystyka szczelinowania hydraulicznego. Kwasowanie może być mylone z tzw. szczelinowaniem kwasowym, ale w ujęciu ogólnym "tworzenie szczelin" nie jest definicyjnym celem standardowego kwasowania odwiertu produkcyjnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się "strefa przyodwiertowa" i "przepuszczalność", zwykle chodzi o zabieg usuwania ograniczeń przepływu w pobliżu odwiertu, a nie o modyfikację właściwości ropy lub prace w rurach wydobywczych.
