W jonoforezie wykorzystuje się prąd stały do wprowadzania jonów substancji czynnej przez skórę. Kluczowa zasada egzaminacyjna brzmi: jon jest wprowadzany z elektrody o takim samym znaku (ładunki jednoimienne się odpychają), a następnie przemieszcza się w głąb tkanek w polu elektrycznym.
Chlorek wapnia jest źródłem jonów wapnia. W praktycznym ujęciu zabiegowym łączy się go z wpływem na mikrokrążenie i naczynia (w tym z działaniem, które opisuje się jako poprawiające napięcie/"uelastyczniające" ściany naczyń oraz zmniejszające ich nadmierną przepuszczalność). Z tego powodu właściwe jest wskazanie: bieguna wprowadzenia: anoda(+), przy jednoczesnym opisie działania ukierunkowanego na naczynia.
Odpowiedzi rozpraszające zawierają typowe pułapki:
- Odwrócenie bieguna (podanie katody zamiast anody) – to częsty błąd wynikający z mylenia znaków elektrod.
- Podmiana wskazania – przypisanie chlorkowi wapnia działania "głównie na łojotok", "głównie na blizny" lub ogólnie "przeciwzapalnie". Takie opisy mogą pasować do innych substancji i innych celów zabiegowych, ale w tym pytaniu łączone są z nieadekwatną parą: (działanie + biegun).
Na egzaminie warto zawsze sprawdzić oba elementy odpowiedzi: co robi substancja oraz z którego bieguna się ją wprowadza. Jeśli jeden z nich nie pasuje, cała odpowiedź jest błędna.
