Chmura cumulonimbus jest klasycznie kojarzona z burzą, ponieważ powstaje w wyniku silnej konwekcji i osiąga bardzo duży rozwój pionowy. W takiej chmurze występują silne prądy wstępujące i zstępujące, co sprzyja tworzeniu intensywnych opadów (ulew, deszczu nawalnego, a czasem gradu) oraz separacji ładunków elektrycznych prowadzącej do wyładowań atmosferycznych. Dla technika nawigatora morskiego rozpoznanie tej chmury ma znaczenie praktyczne: wiąże się z ryzykiem nagłych szkwałów, gwałtownego pogorszenia widzialności w opadach oraz zagrożeń dla prac na pokładzie.
Odpowiedź cumulus jest błędna, bo typowy cumulus (chmura kłębiasta) może oznaczać pogodną konwekcję i nie musi dawać burzy ani wyładowań. Dopiero formy silnie rozbudowane mogą przechodzić w chmurę burzową, ale sama nazwa "cumulus" nie wskazuje jednoznacznie na burzę.
Odpowiedź nimbostratus jest błędna, ponieważ to chmura warstwowa związana najczęściej z rozległymi opadami ciągłymi (deszcz, śnieg) o charakterze frontalnym. Może przynosić długotrwały opad i niską podstawę, ale nie jest typową chmurą burzową z wyładowaniami.
Odpowiedź stratus również jest błędna: stratus to niska chmura warstwowa dająca co najwyżej mżawkę lub drobny opad i pogorszenie widzialności, bez mechanizmu burzowego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się jednocześnie intensywny opad i wyładowania atmosferyczne, najczęściej chodzi o chmurę burzową, czyli cumulonimbus.
