Na ilustracji widoczny jest ciągnik zrywkowy typu skidder: maszyna przegubowa z osprzętem do zrywki (wciągarka), przeznaczona do zrywki półpodwieszonej. W tej metodzie odziomek (grubszy koniec) jest podnoszony/wciągany, a reszta drewna jest przeciągana po podłożu. Taki sposób pracy jest szczególnie korzystny dla długich i ciężkich sztuk drewna, bo ogranicza konieczność wielokrotnego chwytania, sortowania i załadunku drobnicy.
Dlatego największą wydajność skidder osiąga przy zrywce sortymentu WB, czyli drewna wielkowymiarowego (materiał tartaczny/sklejkowy klasy B wg klasyfikacji sortymentów). Duże średnice i długości lepiej "pasują" do półpodwieszenia i ciągnięcia wiązki, a czas manipulacji na sztukę jest relatywnie korzystny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- S3a (żerdzie) ma mniejsze średnice i zwykle wymaga innej organizacji pracy; efektywniejsze bywa zebranie i przewiezienie w całości na ładowni.
- S4 (opał) jest sortymentem krótszym/niejednorodnym; zrywka półpodwieszona może generować większy czas manipulacji i bałagan na szlaku.
- M1 (drobne drewno) jest najmniej korzystne dla skiddera: dużo sztuk, mała masa jednostkowa i duże straty czasu na kompletowanie.
W praktyce leśnej sortymenty średnio- i małowymiarowe (S, M) często wydajniej transportuje forwarder technologią nasiębierną (na pace, bez ciągnięcia po ziemi), natomiast skidder jest typowo wybierany do wielkowymiarowych dłużyc i kłód, zwłaszcza w terenie trudnym.
