Wiercenie w warstwach sypliwych (luźnych, niespoistych) wiąże się z ryzykiem utraty stateczności ścian otworu. Taki ośrodek łatwo się przemieszcza pod wpływem drgań, przepływu płuczki i zmian ciśnienia, a cząstki mogą osypywać się do wnętrza otworu.
Odpowiedź "Tworzenie się zasypu w poszerzonej części otworu." jest właściwa, ponieważ poszerzenie (miejscowa większa średnica) zmniejsza "podparcie" ścian przez płuczkę i sprzyja obwałom/obsypywaniu. W efekcie do poszerzonej strefy napływa urobek i materiał ze ścian, co tworzy zasyp i może powodować utrudniony przepływ, wzrost oporów oraz problemy z narzędziami wiertniczymi.
Odpowiedź "Ucieczka płuczki w poszerzonej części otworu." opisuje inny typ komplikacji: utratę płynu do formacji (najczęściej przez szczeliny, kawerny lub strefy wysokiej przepuszczalności). Poszerzenie samo w sobie nie musi oznaczać ucieczki płuczki; kluczowym warunkiem byłaby droga odpływu do górotworu.
Odpowiedź "Tworzenie się wyżłobień w skrzywionym otworze." dotyczy zwykle zjawisk erozyjnych i mechanicznego podmywania ścian w otworach odchylonych, gdzie narzędzie i przepływ mogą intensywniej oddziaływać na jedną stronę. To nie jest typowa przyczyna komplikacji charakterystycznej dla warstw sypliwych przedstawianej jako zasyp.
Odpowiedź "Zaciskanie otworu w skałach plastycznych." odnosi się do deformacji plastycznej (pęcznienia lub pełzania) w skałach ilastych i plastycznych. Mechanizm jest inny niż osypywanie w warstwach sypliwych: zamiast wsypywania się materiału do otworu następuje powolne "zamykanie" przekroju przez odkształcenie górotworu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj typ ośrodka (sypliwy vs plastyczny vs spękany), a dopiero potem dobieraj komplikację. "Sypliwy" najczęściej prowadzi do osypywania/zasypów, a "plastyczny" do zaciskania.
