Podczas suszenia wyrobu ceramicznego usuwana jest woda, a masa ulega skurczowi. Jeśli skurcz przebiega nierównomiernie (różna wilgotność w przekroju, różne tempo odparowania), w wyrobie pojawiają się naprężenia rozciągające. Szczególnie podatne na pęknięcia są miejsca, w których naprężenia istniały już wcześniej, np. wskutek wad formowania.
Odpowiedź "Wady maszynowe powodujące skręty płoszki." wskazuje mechanizm typowy dla defektów suszarniczych: odkształcenie elementu geometrycznego izolatora może powodować niejednakową grubość i różny skurcz lokalny. To z kolei prowadzi do koncentracji naprężeń, które ujawniają się właśnie na etapie suszenia jako pęknięcie pnia.
Pozostałe propozycje są mniej spójne z etapem suszenia:
- "Zachodzące w masie reakcje chemiczne." – w suszeniu dominują procesy fizyczne (transport i odparowanie wody). Reakcje chemiczne są zwykle kojarzone z wysokimi temperaturami innych etapów, więc ta odpowiedź nie tłumaczy typowego pęknięcia suszarniczego.
- "Długie suszenie w niskiej temperaturze." – wolniejsze, łagodniejsze suszenie zazwyczaj ogranicza gradienty wilgotności i redukuje ryzyko pęknięć, więc nie jest typową przyczyną ich powstawania.
- "Duża ilość związków żelaza w masie." – składniki żelaza częściej wpływają na barwę i właściwości po procesach wysokotemperaturowych; nie stanowią typowego, bezpośredniego mechanizmu pękania w samym suszeniu.
W praktyce diagnostyka powinna łączyć obserwację miejsca pęknięcia z kontrolą formowania (deformacje, skręty, nierówna grubość) oraz z parametrami suszenia (zbyt szybkie dosuszanie, niejednorodny przepływ powietrza).
