W przygotowaniu apatytu (surowca fosforanowego) do wytwarzania superfosfatu kluczowe jest uzyskanie odpowiedniego uziarnienia. Po etapie mielenia materiał zwykle poddaje się klasyfikacji (np. na sicie lub w separatorze). Wynikiem jest frakcja drobna (akceptowana) oraz nadziarno, czyli część o ziarnach zbyt dużych w stosunku do wymagań procesu.
Odpowiedź "Zawrócić do ponownego mielenia." jest właściwa, ponieważ nadziarno stanowi typowy strumień recyrkulacyjny w obiegu zamkniętym mielenia. Zawrót pozwala:
- ograniczyć straty surowca (nie wyrzuca się materiału, tylko doprowadza do wymaganego stanu),
- utrzymać stabilną jakość przygotowanego apatytu,
- zapewnić, że do dalszych etapów trafia materiał o właściwej granulacji.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z punktu widzenia logiki procesu:
- "Skierować na hałdy z odpadami." – nadziarno nie jest odpadem, tylko frakcją niespełniającą chwilowo kryterium uziarnienia; wyrzucenie zwiększa zużycie surowca i pogarsza ekonomikę procesu.
- "Wykorzystać do zatężania pulpy fosforowej." – zatężanie dotyczy zwykle parametrów fazy ciekłej/zwiesin, a nadziarno rozwiązuje się przez rozdrabnianie, nie przez "zagęszczanie" innego strumienia.
- "Wykorzystać jako dodatek do gotowego nawozu." – dodanie zbyt grubych ziaren do produktu końcowego może pogorszyć jednorodność i jakość; poza tym nie realizuje celu etapu przygotowania surowca, którym jest doprowadzenie materiału do wymaganej granulacji przed dalszą przeróbką.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: frakcja nadziarna po klasyfikacji wraca do młyna, a frakcja spełniająca wymagania przechodzi dalej w procesie.
