Fluorymetria to metoda analityczna wykorzystująca zjawisko fluorescencji. W praktyce próbkę naświetla się promieniowaniem o dobranej długości fali (wzbudzenie), a następnie mierzy się natężenie światła emitowanego przez cząsteczki, które powracają ze stanu wzbudzonego do stanu podstawowego. To właśnie emisja po wzbudzeniu odróżnia fluorymetrię od metod opartych wyłącznie na absorpcji.
Odpowiedź "Jest to metoda pomiaru natężenia światła emitowanego przez próbkę po jej pobudzeniu światłem o określonej długości fali." jest poprawna, bo opisuje istotę pomiaru fluorescencji: wzbudzenie → emisja. W wielu zastosowaniach natężenie emisji jest proporcjonalne do stężenia analitu (w pewnym zakresie), co daje wysoką czułość metody.
Pozostałe propozycje opisują inne techniki:
- "Jest to metoda pomiaru przewodnictwa elektrycznego roztworu." – dotyczy konduktometrii, gdzie mierzy się zdolność roztworu do przewodzenia prądu, a nie zjawiska optyczne.
- "Jest to metoda pomiaru absorbancji światła przez próbkę." – opisuje spektrofotometrię absorpcyjną (np. UV-Vis), gdzie rejestruje się osłabienie wiązki przechodzącej przez próbkę, czyli absorpcję, a nie emisję.
- "Jest to metoda pomiaru potencjału elektrochemicznego między dwiema elektrodami." – to potencjometria, w której mierzy się różnicę potencjałów w układzie elektrod.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w definicji pojawia się sformułowanie "emitowane światło po wzbudzeniu", myśl o fluorescencji (fluorymetria). Gdy pojawia się "absorbancja" lub "pochłanianie", kojarz to z UV-Vis. Gdy mowa o "przewodnictwie" lub "potencjale", to zwykle metody elektrochemiczne.
