W poleceniu CREATE TABLE można zdefiniować nie tylko kolumny (atrybuty) i ich typy, ale też ograniczenia integralności tabeli. Kluczowe jest tu ograniczenie PRIMARY KEY, czyli klucz główny.
W pokazanym kodzie znajduje się zapis: PRIMARY KEY (ID_Klienta). Oznacza to, że kolumna "ID_Klienta" jest wybrana jako identyfikator wiersza. W praktyce klucz główny powinien spełniać dwie podstawowe własności: unikalność (brak duplikatów) oraz brak wartości NULL. Dlatego często łączy się go z zapisem NOT NULL (w wielu systemach wymóg NOT NULL dla klucza głównego jest narzucony automatycznie).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Imię" – mimo że ma NOT NULL, nie jest wskazane w PRIMARY KEY. Dodatkowo imiona mogą się powtarzać, więc zwykle nie nadają się na identyfikator.
- "Nazwisko" – brak NOT NULL i brak wskazania w PRIMARY KEY. Nazwiska również często się powtarzają.
- "Email" – choć w praktyce bywa ustawiany jako unikalny, tutaj nie ma ograniczenia PRIMARY KEY ani UNIQUE. Sama obecność kolumny "Email" nie czyni jej kluczem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w kodzie występuje fragment PRIMARY KEY (...), odpowiedź zwykle znajduje się dokładnie w nawiasie. Warto jednak uważać na przypadki, gdy klucz główny jest złożony (kilka kolumn w nawiasie) — wtedy pytanie powinno to jednoznacznie uwzględniać.
