Dobór ćwiczeń dla osoby z ograniczoną mobilnością powinien opierać się na zasadzie stopniowania trudności i bezpieczeństwa. Jeżeli w opisie pacjenta podano, że ma trudności z wykonywaniem ćwiczeń o poziomie średnim i trudnym, to w pierwszej kolejności wybiera się ćwiczenie o poziomie łatwym.
W przedstawionym zestawieniu jedyną aktywnością oznaczoną jako łatwa jest "Podnoszenie rąk do góry". To ćwiczenie zwykle wymaga mniejszego zaangażowania siły mięśniowej i stabilizacji tułowia niż unoszenie nóg czy unoszenie tułowia, dlatego jest bardziej adekwatne dla pacjenta z ograniczeniami.
Odpowiedź "Podnoszenie nóg do góry" jest nieprawidłowa, ponieważ w tabeli ma poziom średni, a więc dokładnie ten, z którym pacjent ma trudność. Podobnie "Podnoszenie tułowia" ma poziom trudny, co sugeruje większe wymagania funkcjonalne (kontrola posturalna, większy wysiłek), a więc większe ryzyko niepowodzenia lub przeciążenia.
Odpowiedź "Wszystkie powyższe" również nie pasuje do warunku w treści: skoro pacjent nie wykonuje poziomu średniego i trudnego, nie można wybrać wszystkich ćwiczeń jednocześnie jako właściwego postępowania. W praktyce opiekun medyczny powinien realizować aktywizację w zakresie zaleconym i możliwym dla pacjenta, obserwując tolerancję wysiłku (np. duszność, ból, zmęczenie) i zgłaszając trudności personelowi odpowiedzialnemu za plan usprawniania.
