Cyfrowy wydruk próbny to proof, czyli kontrolna odbitka (wydruk) wykonywana z plików cyfrowych jeszcze przed realizacją nakładu właściwego. Jego zadaniem jest możliwie wierna symulacja wyglądu przyszłego wydruku oraz umożliwienie oceny i akceptacji: barw, przejść tonalnych, rastrowania, czytelności tekstu i ogólnego składu.
W praktyce proof jest elementem workflow prepress: pozwala wykryć błędy przed kosztownym etapem produkcji oraz ułatwia komunikację między grafikiem, klientem i drukarnią. W zależności od wymagań spotyka się proofy bardziej "robocze" (do sprawdzenia składu) oraz proofy o większej wiarygodności kolorystycznej (często nazywane kontraktowymi), które mają możliwie stabilnie przewidywać efekt końcowy.
Odpowiedzi niepoprawne dotyczą tradycyjnych metod/rozwiązań próbnych funkcjonujących historycznie w poligrafii, zwłaszcza w erze przed powszechnym proofingiem cyfrowym. Mogą kojarzyć się z wykonywaniem prób, ale nie są nazwą ogólną współczesnego cyfrowego wydruku próbnego:
- ozalid – termin związany z dawnymi technikami kopiowania/odbijania, a nie z cyfrową symulacją wydruku z plików.
- cromalin – nazwa rozwiązania historycznie kojarzonego z próbami barwnymi wykonywanymi metodami innymi niż dzisiejszy proof cyfrowy.
- matchprint – określenie systemu prób barwnych spotykanego w starszych technologiach; nie jest to ogólne określenie cyfrowego wydruku próbnego.
Na egzaminie warto zapamiętać, że słowo proof w poligrafii odnosi się do wydruku próbnego (proofingu), a przymiotnik "cyfrowy" wskazuje na generowanie go bezpośrednio z danych cyfrowych, typowo w ramach procesu przygotowania do druku.
