Dobór metody dekontaminacji zależy od ryzyka przeniesienia zakażenia, które wynika z tego, z czym wyrób ma kontakt podczas użycia. W praktyce wyróżnia się wyroby:
- krytyczne – mają kontakt z tkankami jałowymi lub układem naczyniowym; dla nich celem jest sterylność, więc standardem jest sterylizacja (a nie "dezynfekcja wysokiego poziomu" jako docelowa metoda).
- półkrytyczne – mają kontakt z błonami śluzowymi lub uszkodzoną skórą; tu stosuje się co najmniej dezynfekcję wysokiego poziomu, a jeśli wyrób może być sterylizowany, w wielu przypadkach preferuje się sterylizację.
- niekrytyczne – kontaktują się tylko z nieuszkodzoną skórą; zwykle wystarcza dezynfekcja niskiego lub średniego poziomu oraz prawidłowe mycie.
Dlatego nie jest prawdą, że każde narzędzie medyczne wymaga dezynfekcji wysokiego poziomu. Wysoki poziom dotyczy głównie wyrobów półkrytycznych, natomiast wyroby krytyczne wymagają podejścia "wyżej" – czyli sterylizacji.
Odpowiedź "Tak, wszystkie narzędzia…" jest błędna, bo ignoruje podział na grupy ryzyka i prowadziłaby do niepotrzebnego, kosztownego obciążenia procesu. Odpowiedź "Nie, tylko narzędzia krytyczne…" też jest błędna, bo pomija wyroby półkrytyczne, dla których wysoki poziom dezynfekcji jest kluczowy. Stwierdzenie "Żadne z powyższych…" jest nieprawidłowe, bo istnieje poprawna zasada wynikająca z klasyfikacji wyrobów wg krytyczności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "błony śluzowe" lub "uszkodzona skóra", myśl o wyrobach półkrytycznych i dezynfekcji wysokiego poziomu; jeśli "tkanki jałowe/układ naczyniowy", myśl o sterylizacji.
