W polskim systemie prawa kluczowa jest różnica między prawem powszechnie obowiązującym a prawem wewnętrznym. To rozróżnienie wpływa na to, kogo dany akt wiąże i czy może być podstawą rozstrzygnięć wobec podmiotów "z zewnątrz" administracji.
Rozporządzenie jest aktem normatywnym należącym do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Oznacza to, że jego przepisy mogą nakładać obowiązki lub przyznawać uprawnienia adresatom poza strukturą organizacyjną organu (np. obywatelom, przedsiębiorcom), a stosowanie rozporządzenia nie ogranicza się do jednej instytucji.
Zarządzenie jest typowym aktem prawa wewnętrznego. Wiąże ono zasadniczo tylko te jednostki i osoby, które pozostają w relacji organizacyjnej podległości wobec organu wydającego (np. podległe komórki organizacyjne). Z tego powodu zarządzenie nie powinno być traktowane jak przepis, który automatycznie obowiązuje wszystkich na rynku lub wszystkich obywateli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Stwierdzenie, że to zarządzenie ma charakter powszechnie obowiązujący, a rozporządzenie jest "wewnątrzorganizacyjne", odwraca podstawową zasadę systemu źródeł prawa i prowadziłoby do błędnego powoływania się na akty wewnętrzne w relacjach zewnętrznych.
- Teza, że oba akty są powszechnie obowiązujące, pomija fakt, że zarządzenie z definicji działa wewnątrz aparatu organizacyjnego organu i nie jest kierowane do nieokreślonego kręgu adresatów zewnętrznych.
- Teza, że oba akty obowiązują tylko w jednej organizacji, błędnie "zamyka" rozporządzenie w obrębie instytucji, mimo że rozporządzenie jest tworzone jako akt o szerszym zasięgu obowiązywania (w granicach państwa i w zakresie materii, którą reguluje).
W kontekście pracy technika ekonomisty ma to praktyczne znaczenie: w dokumentacji i procedurach wewnętrznych można opierać się na zarządzeniach (np. organizacja obiegu dokumentów), ale wobec kontrahentów i w sprawach regulowanych powszechnie należy odwoływać się do przepisów powszechnie obowiązujących (ustaw i rozporządzeń).
