W pompach ciepła kluczowe jest rozróżnienie:
- dolnego źródła ciepła – miejsca, z którego energia jest odbierana (np. powietrze, grunt, woda),
- górnego źródła ciepła – miejsca, do którego energia jest oddawana (np. powietrze w pomieszczeniu, instalacja wodna CO),
- czynnika pośredniczącego – medium transportującego energię pomiędzy źródłem a wymiennikami, a w samym obiegu sprężarkowym: czynnika roboczego.
Odpowiedź "powietrze wywiewane, natomiast górnym powietrze wewnętrzne; czynnikiem pośredniczącym jest czynnik roboczy pompy ciepła" jest spójna z ideą układu powietrze–powietrze: energia jest pobierana z powietrza (tu wskazano powietrze wywiewane) i oddawana do powietrza po stronie ogrzewanej. W takim rozwiązaniu transport energii wewnątrz urządzenia realizuje obieg chłodniczy, czyli czynnik roboczy w parowniku i skraplaczu.
Pozostałe propozycje opisują inne typy układów i wprowadzają odmienne media pośredniczące:
- Wskazanie "grunt… solanka… woda" odpowiada typowemu układowi gruntowemu, gdzie w obiegu dolnego źródła krąży roztwór glikolu (solanka), a po stronie ogrzewania – woda. To nie jest opis układu powietrze–powietrze.
- Opis "woda powierzchniowa lub głębinowa… czynnikiem pośredniczącym jest woda" odnosi się do rozwiązań wodnych, gdzie dolnym źródłem jest woda. To inna kategoria doboru źródła.
- Wariant z "gruntem… oraz powietrzem" miesza charakterystyki dwóch różnych rozwiązań (grunt jako dolne źródło i powietrze jako górne) oraz nie jest jednoznaczny w odniesieniu do symbolu A/A.
Na egzaminie warto zapamiętać praktyczną zasadę: najpierw identyfikujesz, jakie medium jest źródłem energii (dolne), potem do jakiego medium oddajesz ciepło (górne), a dopiero na końcu sprawdzasz, co faktycznie krąży w obiegach (woda/solanka/powietrze oraz czynnik roboczy w samym urządzeniu).
