W BHP przyjmuje się podział czynników występujących w środowisku pracy m.in. na: niebezpieczne, szkodliwe oraz uciążliwe. Kluczowe jest powiązanie rodzaju czynnika ze skutkiem, jaki może wywołać.
"Niebezpieczne" są te czynniki, których oddziaływanie może prowadzić do urazu, czyli nagłego uszkodzenia tkanek lub narządu (często w kontekście zdarzenia wypadkowego). Typowo dotyczą energii mechanicznej i sytuacji, w których dochodzi do kontaktu człowieka z ruchem maszyn, ostrymi krawędziami, elementami spadającymi, ryzykiem potknięcia i upadku, porażenia prądem itp. Właśnie możliwość powstania urazu przesądza o kwalifikacji jako czynnika niebezpiecznego.
"Szkodliwe" wiąże się z oddziaływaniem, które może powodować pogorszenie stanu zdrowia (np. choroby zawodowe lub dolegliwości zdrowotne), często przy dłuższej ekspozycji. Uraz nie jest tu typowym, definicyjnym skutkiem rozstrzygającym.
"Uciążliwe" dotyczą głównie dyskomfortu, zmęczenia, obniżenia sprawności psychofizycznej lub samopoczucia. Mogą pośrednio zwiększać ryzyko błędów i wypadków, ale same w definicji nie muszą bezpośrednio powodować urazu.
"Zagrażające" jest określeniem potocznym i ogólnym. W zadaniach egzaminacyjnych z BHP zwykle oczekuje się użycia utrwalonej terminologii klasyfikacyjnej, w której dla czynników powodujących urazy właściwe jest pojęcie "niebezpieczne".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się słowo "uraz", myśl o zagrożeniach prowadzących do nagłego wypadku – to najczęściej kieruje do kategorii czynników niebezpiecznych.
