O wyborze metody drążenia szybu w największym stopniu decydują warunki hydrogeologiczne, czyli m.in. prognozowany dopływ wody do wyrobiska. Jeśli dopływ jest mały i górotwór stabilny, zwykle możliwe jest prowadzenie robót metodą konwencjonalną. Gdy przewiduje się istotne zawodnienie lub warstwy wodonośne, konieczne bywa zastosowanie metod specjalnych ograniczających napływ wody i podnoszących bezpieczeństwo robót.
Odpowiedź "planowany dopływ wody" jest więc właściwa, ponieważ bezpośrednio przesądza o tym, czy trzeba:
- odizolować górotwór przez zamrażanie,
- zastosować rozwiązania typu kesonowego (przeciwdziałanie napływowi przez wytworzenie odpowiednich warunków),
- wykonać uszczelnienia/iniekcje, aby ograniczyć filtrację.
Odpowiedź "planowane przeznaczenie szybu" jest niepoprawna: przeznaczenie wpływa zwykle na rozwiązania funkcjonalne (np. wyposażenie, organizację ruchu, wymagania eksploatacyjne), a nie stanowi podstawowego kryterium doboru technologii drążenia w kontekście zagrożenia wodnego.
Odpowiedź "ukształtowanie powierzchni terenu" nie jest czynnikiem decydującym o samej metodzie drążenia; może mieć znaczenie organizacyjne i kosztowe, ale nie zastępuje rozpoznania górotworu i wód podziemnych.
Odpowiedź "głębokość szybu" również częściej wpływa na dobór rozwiązań konstrukcyjnych, czas i koszty robót, natomiast o potrzebie metod specjalnych przesądza przede wszystkim ryzyko dopływu wody i zachowanie ośrodka skalnego.
Na egzaminie warto pamiętać: gdy pytanie dotyczy metody drążenia, najczęściej kluczowe są zagrożenia i warunki górotworu (zwłaszcza woda), a nie cechy użytkowe projektowanego szybu.
