Czytnik biometryczny to urządzenie, które identyfikuje lub weryfikuje użytkownika na podstawie cech biometrycznych, czyli cech związanych bezpośrednio z człowiekiem (np. wzorce papilarne, obraz twarzy, tęczówka oka, geometria dłoni). W praktyce instalacyjnej najczęściej spotyka się rozwiązania oparte o linie papilarne, ponieważ są relatywnie tanie, szybkie i powszechnie dostępne.
Odpowiedź "linii papilarnych" jest poprawna, bo linie papilarne są typową cechą biometryczną używaną do rozpoznawania osób. W systemach kontroli dostępu taki czytnik porównuje aktualnie odczytany wzorzec z zapisanym wzorcem użytkownika (zwykle w postaci cech/wzorca, a nie "zdjęcia" odcisku).
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych klas identyfikacji:
- "kodu paskowego" – kod kreskowy jest nadrukiem/oznaczeniem na etykiecie lub karcie. To identyfikator obiektu lub dokumentu, a nie cecha biologiczna osoby. Czytnik kodów kreskowych to urządzenie optyczne do skanowania symboli, nie biometrii.
- "sygnału transpondera" – transponder (np. RFID) odpowiada radiowo na zapytanie czytnika. To metoda identyfikacji przez posiadanie znacznika/karty, a nie przez cechę ciała. W elektronice instalacyjnej spotyka się ją w kartach zbliżeniowych i brelokach.
- "zapisu magnetycznego" – zapis magnetyczny dotyczy nośników (np. pasków magnetycznych) i jest odczytywany głowicą magnetyczną. Również nie jest to cecha biometryczna człowieka.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "biometryczny", myśl o rozpoznawaniu osoby po jej cechach, a nie o odczycie informacji z nośnika (karta, etykieta, pasek) ani o identyfikacji radiowej (RFID/transponder).
