Sieć 172.16.0.0/16 ma 16 bitów części hosta. Wydzielenie czterech równych podsieci oznacza, że trzeba "pożyczyć" tyle bitów z części hosta, aby uzyskać 4 identyfikatory podsieci: 2 bity, ponieważ 22 = 4. Nowy prefiks to więc /18.
Maska /18 w zapisie dziesiętnym to 255.255.192.0, czyli w trzecim oktecie część sieciowa obejmuje 2 najwyższe bity (wartość 192), a pozostałe 6 bitów trzeciego oktetu oraz cały czwarty oktet to część hosta.
Z tego wynika krok podsieci w trzecim oktecie: 256 − 192 = 64. Oznacza to, że kolejne adresy sieci (network ID) będą zaczynać się co 64 w trzecim oktecie, przy zerowym czwartym oktecie:
- 172.16.0.0/18
- 172.16.64.0/18
- 172.16.128.0/18
- 172.16.192.0/18
Dlatego odpowiedź "172.16.0.0, 172.16.64.0, 172.16.128.0, 172.16.192.0" jest poprawna: każdy z tych adresów ma wyzerowane bity hosta dla /18.
Pozostałe propozycje są błędne, bo wskazują adresy, które nie są granicami podsieci /18:
- Wariant z 172.16.0.64/0.128/0.192 zwiększa czwarty oktet, jakby krok dotyczył /26 lub podobnych masek, a nie /18. Dla /18 czwarty oktet w adresie sieci pozostaje 0.
- Wariant zawierający 172.16.0.255 jest błędny, bo 255 w czwartym oktecie oznacza ustawione bity hosta; to może być adres hosta albo element końca zakresu, ale nie adres sieci /18.
- Wariant z 172.16.64.64/64.128/64.192 także nie trzyma granic /18: po wybraniu podsieci 172.16.64.0/18 kolejne podsieci są 172.16.128.0/18 i 172.16.192.0/18, a nie adresy z niezerowym czwartym oktecie.
Wskazówka egzaminacyjna: przy subnetowaniu najpierw ustal nowy prefiks, potem znajdź oktet "zmienny" (tu: trzeci), policz krok i generuj kolejne adresy sieci tylko jako wielokrotności tego kroku.