Metody FIFO, LIFO i FEFO opisują regułę wydawania zapasów (która partia towaru wychodzi z magazynu jako pierwsza), a nie samo zestawienie ilości w wybranych dniach.
FIFO (First In, First Out) oznacza, że najpierw wydaje się to, co zostało przyjęte najwcześniej. Aby to potwierdzić, trzeba znać co najmniej: kolejność przyjęć (partie, daty przyjęcia) oraz kolejność wydań (z jakiej partii wydano towar).
LIFO (Last In, First Out) oznacza, że najpierw wydaje się to, co przyjęto najpóźniej. Również tutaj konieczna jest informacja o partiach i o tym, z której partii realizowano wydania.
FEFO (First Expired, First Out) stosuje się głównie dla towarów z terminem ważności/terminem przydatności. Poprawne działanie FEFO można ocenić dopiero, gdy znane są daty ważności poszczególnych partii oraz faktyczna kolejność wydań. Sama data w tabeli (np. 2022-01-03) nie jest terminem ważności produktu.
W przedstawionej tabeli mamy jedynie kolumny: data, produkt i ilość. Nie wynika z tego, czy wpisy oznaczają przyjęcia, wydania, stan magazynu na koniec dnia czy np. sprzedaż. Brakuje też informacji o numerach partii, terminach ważności oraz o tym, która partia była wydawana. Dlatego w oparciu o te dane nie da się rzetelnie stwierdzić, że gospodarka magazynowa prowadzona jest według FIFO, LIFO ani FEFO.
Poprawne jest więc wskazanie odpowiedzi: "Nie można określić na podstawie dostępnych danych".
- Odpowiedź "LIFO (Last In, First Out)" jest nie do obrony, bo nie widać żadnej kolejności wydań względem przyjęć.
- Odpowiedź "FIFO (First In, First Out)" bywa intuicyjnie wybierana, ale tu również brakuje danych o partiach i o wydaniach.
- Odpowiedź "FEFO (First Expired, First Out)" jest błędna, bo nie ma terminów ważności i nie wiadomo, jakie partie były wydawane.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy FIFO/LIFO/FEFO, szukaj informacji o partiach, przyjęciach i wydaniach oraz (dla FEFO) o terminach ważności. Bez tych danych nie da się potwierdzić konkretnej zasady.
