W procesie flotacji dobór odczynników (np. kolektorów, spieniaczy, modyfikatorów) wymaga kontroli dawki, czyli tego, ile odczynnika realnie podaje się w przeliczeniu na ilość przerabianego materiału. W praktyce technologicznej dawkę często wyraża się jako masa odczynnika na masę nadawy. Taki sens ma zapis "g/Mg": licznik to gramy odczynnika, mianownik to megagram (Mg) materiału, czyli jednostka masy przerabianej kopaliny.
Odpowiedź "Mg/m3" jest typową relacją masa/objętość i kojarzy się raczej z gęstością lub z masą substancji w jednostce objętości (np. w odniesieniu do cieczy lub gazu). W samym dozowaniu odczynników flotacyjnych kluczowe jest natomiast odniesienie do masy przerabianej nadawy, aby porównywać zużycie między zmianami i partiami surowca.
Odpowiedź "ppm" oznacza stężenie (części na milion) i może być używane w analizie roztworów lub w opisie zawartości składników, ale nie jest typową jednostką dawki odczynnika rozumianej jako ilość dodana na jednostkę masy materiału. Mylenie dawki ze stężeniem to częsty błąd: stężenie zależy też od rozcieńczenia i bilansu wody w układzie.
Odpowiedź "cal" (kaloria) jest jednostką energii, więc nie opisuje ani dawki, ani stężenia. W kontekście flotacji może pojawiać się w zagadnieniach energetycznych tylko pośrednio, ale nie służy do określania ilości dozowanego odczynnika.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: jeśli pytanie dotyczy dawki odczynnika technologicznego, najczęściej chodzi o zapis typu masa/masa (np. g na Mg), a nie o stężenie czy wielkości energetyczne.
