Defoliacja koron opisuje, jaki jest procentowy ubytek liści lub igieł w koronie drzewa w porównaniu z koroną uznaną za pełną (referencyjną) dla danego gatunku, wieku i warunków siedliskowych. W praktyce leśnej jest to jeden z podstawowych wskaźników oceny kondycji drzew i drzewostanów, używany m.in. w monitoringu zdrowotności lasu oraz w obserwacjach skutków suszy, zanieczyszczeń czy żerowania owadów.
W pytaniu użyto opisu "2 stopień (żer średni)". W stosowanej skali, do której odnosi się to sformułowanie, temu stopniowi przypisuje się ubytek ulistnienia na poziomie 31–60%. Jest to zakres wskazujący na wyraźnie zauważalne, ale jeszcze nie skrajne przerzedzenie korony.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne w tym ujęciu skali?
- 11–30% odpowiada zwykle lżejszemu uszkodzeniu (niższemu stopniowi) – ubytek jest widoczny, ale mniejszy niż w "żerze średnim".
- 61–90% opisuje już silne przerzedzenie korony (wyższy stopień) i wiąże się z istotnym osłabieniem drzewa.
- powyżej 90% oznacza skrajnie wysoką defoliację, bliską zamieraniu korony, co jest kwalifikowane do najwyższych klas uszkodzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się skali jako rosnących przedziałów procentowych, ale pamiętaj, że w różnych opracowaniach mogą występować inne granice lub nazewnictwo. Jeżeli na zajęciach/egzaminie obowiązuje konkretna metodyka, zawsze odnosimy się do niej.
