Diagnoza ergonomiczna jest narzędziem z obszaru ergonomii i BHP, którego celem jest sprawdzenie, czy stanowisko pracy, organizacja pracy oraz rozwiązania techniczne są dopasowane do możliwości i ograniczeń człowieka. W praktyce oznacza to analizę takich elementów jak pozycje robocze, zasięgi, siły potrzebne do wykonania czynności, rozmieszczenie elementów sterowania, widoczność, dostępność narzędzi czy powtarzalność ruchów.
Odpowiedź "projektowania stanowisk pracy lub stawiania wymagań kontraktowych przy zakupie maszyn i urządzeń" jest trafna, ponieważ diagnoza ergonomiczna ma charakter prewencyjny i projektowy: jej wyniki służą do wprowadzania rozwiązań, które zmniejszają ryzyko przeciążenia układu mięśniowo-szkieletowego, ograniczają liczbę błędów i poprawiają bezpieczeństwo oraz komfort pracy. Wymagania ergonomiczne mogą być także elementem specyfikacji zakupu – tak, aby już na etapie wyboru urządzenia uwzględnić potrzeby operatora.
Odpowiedź "orzekania o niezdolności do pracy pojedynczego pracownika" jest nieprawidłowa, bo dotyczy orzecznictwa i badań medycyny pracy, a nie oceny ergonomicznej stanowiska. Ergonomia nie wydaje orzeczeń o zdolności do pracy; ocenia warunki i dopasowanie pracy do człowieka.
Odpowiedź "badania stopnia zużycia maszyn po ośmiu godzinach ich pracy" jest błędna, ponieważ opisuje diagnostykę techniczną/utrzymanie ruchu. To inny cel i inne metody (np. przeglądy, pomiary techniczne), niezwiązane bezpośrednio z dopasowaniem pracy do operatora.
Odpowiedź "badania motywacji do pracy grupy pracowników" również nie pasuje: motywacja jest obszarem psychologii pracy i zarządzania. Diagnoza ergonomiczna może pośrednio wpływać na satysfakcję (bo poprawia komfort), ale jej przedmiotem jest przede wszystkim system pracy i wymagania stawiane człowiekowi.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą zasadę: ergonomia odpowiada na pytanie, jak zaprojektować pracę i narzędzia, aby człowiek mógł pracować bezpiecznie, efektywnie i bez nadmiernego obciążenia.
