W przeróbce mechanicznej kopalin metodę rozdziału dobiera się do właściwości fizycznych ziaren. W przypadku separacji magnetycznej kryterium stanowi podatność magnetyczna materiału, czyli to, jak silnie ziarna reagują na pole magnetyczne.
Odpowiedź "separacji magnetycznej" jest poprawna, ponieważ mieszanina złożona ze składników diamagnetycznych (czyli takich, które są bardzo słabo "odpychane" przez pole magnetyczne) nie daje w typowych układach technologicznych praktycznie użytecznej różnicy oddziaływania, która umożliwiłaby skuteczne rozdzielanie. Separacja magnetyczna jest w praktyce ukierunkowana na rozdział ziaren o wyraźniejszej reakcji na pole (zwłaszcza ferromagnetycznych i paramagnetycznych) od ziaren niemagnetycznych.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo opisują procesy, które nie wymagają cechy magnetycznej jako podstawy rozdziału:
- "wzbogacania flotacyjnego" – rozdział zachodzi dzięki różnicom zwilżalności i właściwości powierzchni ziaren w układzie ciecz–gaz; magnetyzm nie jest tu warunkiem koniecznym.
- "wzbogacania grawitacyjnego" – wykorzystuje różnice gęstości i prędkości opadania/unoszenia ziaren w ośrodku (woda/powietrze); także nie opiera się na własnościach magnetycznych.
- "separacji elektrycznej" – bazuje na różnicach przewodnictwa/ładowności/oddziaływania w polu elektrycznym; jest niezależna od podatności magnetycznej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "dia-", "para-", "ferro-", najpierw dopasuj rodzaj pola (magnetyczne/elektryczne) i sprawdź, czy reakcja materiału na to pole jest na tyle silna, by dała rozdział w praktyce zakładowej.
