Długość fali jest podstawową wielkością służącą do klasyfikacji promieniowania elektromagnetycznego. Zakres światła widzialnego dla człowieka to w przybliżeniu 380–780 nm. Wszystko, co ma dłuższą falę niż ok. 780 nm, przechodzi w podczerwień (IR), a wszystko, co ma krótszą falę niż ok. 380 nm, należy do ultrafioletu (UV).
Wartość 940 nm jest wyraźnie większa od górnej granicy widzialnego, więc odpowiada bliskiej podczerwieni. Takie diody są powszechne w elektronice: stosuje się je m.in. w pilotach zdalnego sterowania, barierach optycznych i prostych czujnikach odbiciowych, ponieważ promieniowanie IR jest niewidoczne dla oka, ale łatwe do detekcji fotodiodą lub fototranzystorem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "zielone" – światło zielone ma długości fali rzędu ok. 495–570 nm, czyli znacznie krótsze niż 940 nm.
- "żółte" – światło żółte ma długości fali rzędu ok. 570–590 nm, również dużo krótsze niż 940 nm.
- "ultrafioletowe" – UV znajduje się poniżej ok. 380–400 nm, czyli jest jeszcze krótsze falowo niż barwy widzialne; 940 nm leży po przeciwnej stronie skali (dłuższe fale), więc nie może być UV.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz wartość w nanometrach, porównaj ją z zakresem widzialnym 400–700(780) nm. Liczby powyżej ~800 nm traktuj jako IR, a poniżej ~400 nm jako UV.
