Szczelność materiału budowlanego S to właściwość fizyczna opisująca, jaką część całkowitej objętości stanowi "szkielet" materiału (faza stała) bez porów. W ujęciu definicyjnym wyraża się ją zależnością S=ρo/ρ, gdzie ρo to gęstość objętościowa, a ρ to gęstość właściwa (materiału bez porów).
Wartości S mieszczą się w przedziale od 0 do 1. S=1 oznacza materiał całkowicie szczelny w sensie struktury, czyli bez porów. W takim przypadku gęstość objętościowa i właściwa są sobie równe, bo w objętości nie ma "pustych przestrzeni", które obniżałyby ρo.
Dlaczego poprawna jest stal? Stal jest materiałem jednorodnym i nieporowatym, więc w modelowym ujęciu materiałoznawczym przyjmuje się dla niej S=1. To odpowiada intuicji: w masie materiału nie występuje układ porów jak w materiałach izolacyjnych czy komórkowych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Styropian ma strukturę komórkową (pory wypełnione gazem), więc jest materiałem porowatym, a zatem S<1.
- Wełna mineralna jest materiałem włóknistym z dużą ilością przestrzeni powietrznych; również ma porowatość, więc S<1. Częsty błąd to mylenie szczelności S z parametrami dyfuzji pary wodnej.
- Beton komórkowy jest wytwarzany jako materiał o wysokiej porowatości (pęcherzyki/komory powietrzne), dlatego jego szczelność nie może wynosić 1.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach widzisz materiały izolacyjne lub "komórkowe", to prawie zawsze są to materiały porowate (S<1). S=1 przypisuje się typowo materiałom litym, bez porów w strukturze.
