Dobór rodzaju zajęć w terapii zajęciowej powinien wynikać z zasobów podopiecznego i celu terapeutycznego. W treści wskazano, że osoba z niepełnosprawnością intelektualną przejawia duże umiejętności naśladowania mimiki i gestów. Jest to kompetencja bezpośrednio związana z komunikacją niewerbalną, ekspresją emocji i odtwarzaniem zachowań obserwowanych u innych.
Dlatego najbardziej adekwatna jest odpowiedź "z teatroterapii", ponieważ teatroterapia wykorzystuje m.in. odgrywanie ról, scenki sytuacyjne, elementy dramy i improwizacji. W takich aktywnościach naśladowanie mimiki i gestów staje się naturalnym narzędziem do:
- nawiązywania kontaktu i komunikowania się bez słów,
- rozpoznawania i wyrażania emocji,
- ćwiczenia prostych ról społecznych (np. rozmowa, prośba o pomoc, reagowanie na odmowę),
- uczenia się przez modelowanie i powtarzanie.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście podanej dominującej umiejętności. Odpowiedź "z meloterapii" (muzykoterapii) koncentruje się na działaniu dźwięku, rytmu i muzyki; może wspierać emocje i uwagę, ale nie jest pierwszym wyborem, gdy kluczowym zasobem jest imitacja mimiki i gestów. Odpowiedź "z ludoterapii" (terapii zabawą) bywa użyteczna do budowania relacji i motywacji, jednak sama zabawa nie wykorzystuje tak bezpośrednio i systematycznie mechanizmu odgrywania ról i ekspresji scenicznej. Odpowiedź "z choreoterapii" skupia się na ruchu i świadomości ciała w tańcu; choć zawiera elementy ekspresji, akcent jest bardziej na ruchu całego ciała niż na precyzyjnej pracy mimiką i gestem, które w pytaniu są kluczowe.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: jeśli w opisie dominuje komunikacja niewerbalna, naśladowanie i odgrywanie ról – najbliżej jest do teatroterapii. Jeśli dominują dźwięk i rytm – częściej rozważa się meloterapię, a gdy głównym kanałem jest ruch całego ciała – choreoterapię.
