W sitodruku farba znajduje się na sicie (na stronie rakla), a na podłoże ma zostać przeniesiona dopiero wtedy, gdy rakiel wytworzy odpowiedni nacisk i "przetłoczy" farbę przez oczka siatki. Dlatego farba nie może mieć zbyt wysokiej lejności (czyli być zbyt "rzadka"). Gdyby była nadmiernie płynna, mogłaby przechodzić przez oczka bez kontrolowanego działania rakla, co prowadzi do wad druku: zalewania detali, podciekania, spadku ostrości krawędzi i trudności w utrzymaniu powtarzalności.
Odpowiedź "Aby nie przechodziła przez oczka bez nacisku rakla." jest zgodna z logiką procesu: rakiel ma sterować transferem farby, a właściwości farby mają ten transfer stabilizować.
Pozostałe odpowiedzi opisują częste nieporozumienia:
- "Aby łatwo przechodziła przez oczka bez nacisku rakla." – to opisuje sytuację niepożądaną. Samoczynne przechodzenie farby przez siatkę oznacza utratę kontroli nad grubością warstwy i geometrią nadruku.
- "Ponieważ powinna w łatwy sposób dawać się nanosić na sito." – łatwość rozprowadzania na sicie nie może być osiągana kosztem nadmiernej płynności. Farba może dobrze się rozprowadzać, a jednocześnie zachowywać kontrolowaną lepkość podczas spoczynku.
- "Ponieważ powinna charakteryzować się wysoką przyczepnością." – przyczepność do podłoża jest ważna, ale nie jest bezpośrednim powodem, dla którego nie zwiększa się lejności. Przyczepność i lepkość/lejność to różne właściwości, a ich zależność nie jest prostą regułą "im wyższa lejność, tym lepsza przyczepność".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się rakiel, zwykle chodzi o kontrolę procesu (kiedy i jak farba przechodzi przez siatkę). Odpowiedź powinna odnosić się do tego, że bez nacisku rakla transfer farby nie powinien zachodzić w sposób niekontrolowany.
