Krzywa przejściowa (najczęściej klotoida) służy do płynnego przejścia z odcinka prostego w łuk kołowy (lub między łukami). W dokumentacji drogowej jej długość jest kluczowa, bo wpływa na stopniową zmianę krzywizny oraz na komfort i bezpieczeństwo ruchu.
Na planie sytuacyjnym długość krzywej przejściowej można ustalić na dwa równoważne sposoby:
- Odczyt z tabeli danych geometrycznych wierzchołka/łuku – długość jest zwykle podana jako L1 i/L2.
- Obliczenie z pikietaży punktów charakterystycznych – zgodnie z definicją jest to różnica pikietaży końca i początku krzywej przejściowej: L = KKP − PKP.
W tym zadaniu z rysunku odczytuje się pikietaż początku krzywej przejściowej PKP = 6,69 m oraz pikietaż jej końca KKP = 41,69 m. Po podstawieniu otrzymujemy:
L = 41,69 m − 6,69 m = 35,00 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości takie jak 29,18 m lub 41,69 m mogą pojawiać się na rysunku/tabeli jako inne parametry (np. styczna skrócona t, długości stycznych, pikietaż punktu), ale nie spełniają definicji długości krzywej przejściowej. Typową pułapką jest wybór liczby z rysunku "bo jest w metrach", bez sprawdzenia, czy jest to różnica KKP i PKP albo wartość L1/L2.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw ustal, jakie dwa punkty ograniczają szukany element (tu: PKP i KKP), a dopiero potem wykonaj działanie na pikietażu lub sprawdź, czy w tabeli jest podana bezpośrednio długość L.
