Przy obustronnym ubytku słuchu organizm otrzymuje z obu uszu sygnał osłabiony i zniekształcony. Gdy pacjent przez dłuższy czas nosi aparat słuchowy tylko na jednym uchu, dochodzi do asymetrii stymulacji: jedno ucho jest systematycznie wzmacniane i trenowane w odbiorze dźwięków, a drugie pozostaje bez odpowiedniej, codziennej amplifikacji.
W takim układzie może rozwinąć się deprywacja słuchowa w uchu nieaparatowanym. W praktyce oznacza to, że mimo podobnego ubytku "na papierze", ucho bez aparatu może z czasem funkcjonować gorzej (np. słabsze rozumienie mowy, mniejsza tolerancja złożonych sygnałów, trudniejsza adaptacja po późniejszym dopasowaniu aparatu). Jest to efekt związany z adaptacją i wykorzystaniem bodźców słuchowych (na poziomie funkcjonalnym i ośrodkowym), a nie jedynie z samym progiem słyszenia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "deprywację słuchu w uchu zaaparatowanym" – ucho z aparatem otrzymuje więcej użytecznej stymulacji niż ucho bez aparatu, więc mechanizm deprywacji nie dotyczy go w typowym ujęciu tego zjawiska.
- "polepszenie słuchu w uchu nieaparatowanym" – brak amplifikacji nie jest czynnikiem poprawiającym funkcję słuchową; bez celowej stymulacji i treningu słuchowego nie oczekuje się poprawy w uchu nieaparatowanym.
- "szybsze pogorszenie słuchu w uchu zaaparatowanym" – samo prawidłowo dobrane i użytkowane wzmocnienie nie jest z definicji czynnikiem przyspieszającym pogorszenie w uchu, a pytanie dotyczy konsekwencji jednostronności protezowania, czyli ryzyka po stronie ucha bez aparatu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się obustronny ubytek i aparat tylko na jednym uchu, szukaj odpowiedzi opisującej negatywny skutek dla ucha nieaparatowanego (niedostateczna stymulacja).
