Antybiotyki dzieli się m.in. na bakteriobójcze (prowadzące do zabicia bakterii) oraz bakteriostatyczne (hamujące namnażanie, a eliminacja zależy w większym stopniu od układu odpornościowego). W praktyce klinicznej podział ten bywa uproszczeniem i może zależeć od stężenia leku, wrażliwości szczepu oraz miejsca zakażenia, ale w nauczaniu podstawowym przyjmuje się klasyczne przyporządkowania grup.
Poprawna para to "gentamycyna i amoksycylina". Gentamycyna należy do aminoglikozydów, które są typowo bakteriobójcze (działanie na rybosomy jest nieodwracalne i często opisywane jako zależne od stężenia). Amoksycylina jest beta-laktamem; hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii, co w klasycznym ujęciu daje efekt bakteriobójczy.
Pozostałe pary zawierają co najmniej jeden lek zwykle uznawany za bakteriostatyczny:
- "gentamycyna i chloramfenikol": chloramfenikol (fenikol) jest klasycznie bakteriostatyczny, bo odwracalnie hamuje syntezę białek na rybosomie.
- "amoksycylina i doksycyklina": doksycyklina (tetracyklina) jest zwykle bakteriostatyczna, hamuje przyłączanie tRNA do rybosomu.
- "doksycyklina i amikacyna": amikacyna (aminoglikozyd) jest bakteriobójcza, ale doksycyklina jest zwykle bakteriostatyczna, więc para nie spełnia warunku.
Wskazówka do nauki: beta-laktamy (np. penicyliny) kojarz z ścianą komórkową i działaniem bakteriobójczym, tetracykliny z zahamowaniem wzrostu (bakteriostatyczne), a aminoglikozydy z silnym działaniem na rybosomy (zwykle bakteriobójcze).
