Pilling to tworzenie się na powierzchni tkaniny drobnych kuleczek (supełków) z włókien, które powstają wskutek tarcia i wielokrotnego użytkowania wyrobu. Badanie odporności na pilling ma więc symulować oddziaływania mechaniczne, jakie występują podczas noszenia, prania czy ocierania o inne powierzchnie.
Do takiego celu stosuje się aparat skrzynkowy (często spotykany też pod nazwą "pilling box"). W tej metodzie próbki tkaniny poddaje się powtarzalnym, kontrolowanym ruchom w zamkniętej komorze, co wywołuje mechacenie i tworzenie pillingu. Następnie ocenia się stopień zmian wyglądu powierzchni (zwykle porównawczo, według skali/etalonów).
Pozostałe propozycje nie pasują do celu badania:
- "Eksykator szklany" to naczynie laboratoryjne używane głównie do osuszania lub przechowywania próbek w środowisku o obniżonej wilgotności (z pochłaniaczem). Nie wytwarza kontrolowanego tarcia, więc nie bada pillingu.
- "Higrometr włosowy" jest przyrządem do pomiaru wilgotności powietrza. Może być przydatny przy kontroli warunków klimatycznych w laboratorium tekstylnym, ale nie jest urządzeniem do wywoływania i oceny pillingu.
- "Motowidło automatyczne" służy do przygotowania odcinków przędzy/nici (np. do odmierzania długości i nawijania w motki) oraz do czynności pomocniczych w badaniach przędzy. Nie służy do mechanicznego "zużywania" powierzchni tkaniny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się pilling, szukaj sprzętu, który symuluje tarcie/ocieranie materiału (np. aparaty pillingowe), a nie urządzeń do suszenia, pomiaru wilgotności czy przygotowania przędzy.
