Badanie szczelności (czyli ocena, czy pomiędzy iglicą a opornicą nie występuje niedopuszczalny prześwit) w rozjeździe wykonuje się metodą prostą i powtarzalną: poprzez użycie blaszki pomiarowej o określonej grubości. Taka "blaszka" działa jak szczelinomierz – jeśli da się ją wsunąć w strefę przylegania, oznacza to, że istnieje szczelina o co najmniej tej grubości.
Odpowiedź "blaszki o grubości 1 mm" jest poprawna, ponieważ bezpośrednio realizuje cel badania: weryfikuje istnienie prześwitu w miejscu, w którym iglica powinna przylegać do opornicy podczas prawidłowego ułożenia rozjazdu.
- "Śruby mikrometrycznej" nie stosuje się do sprawdzania przylegania w miejscu styku iglica–opornica; jest to przyrząd do pomiaru wymiarów elementów, a nie do oceny szczeliny w trudno dostępnym styku roboczym.
- "Klina pomiarowego" można kojarzyć z pomiarami szczelin lub luzów, jednak w tym zadaniu oczekiwane jest wskazanie konkretnego, typowego rozwiązania w postaci blaszki o określonej grubości, która pozwala na jednoznaczną próbę "wejdzie/nie wejdzie".
- "Penetratora chemicznego" używa się w badaniach nieniszczących do ujawniania nieciągłości powierzchniowych (np. pęknięć), a nie do oceny przylegania dwóch elementów przez kontrolę prześwitu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: gdy pytanie dotyczy szczelności/prześwitu w styku elementów rozjazdu, najczęściej chodzi o użycie prostego wzorca grubości (blaszki/szczelinomierza), a nie o przyrządy do pomiaru wymiarów detali lub metody chemiczne.
