W instalacjach ISDN dla dostępu podstawowego (BRI) istotna jest warstwa fizyczna interfejsu S/T, często nazywana w praktyce interfejsem S0. W konfiguracji "krótkiej magistrali pasywnej" (pasywna magistrala w obrębie instalacji abonenckiej) do zapewnienia prawidłowej transmisji i zasilania urządzeń na szynie stosuje się okablowanie o odpowiedniej liczbie przewodów.
Dlaczego 2 pary?
Interfejs S0 wykorzystuje łącznie dwie pary (czyli 4 żyły). Z tego powodu właściwym wyborem jest kabel 2‑parowy. Taki dobór odpowiada typowej realizacji połączeń dla S0 i pozwala wykonać magistralę zgodnie z wymaganiami warstwy fizycznej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1‑parowy – jedna para (2 żyły) kojarzy się z klasyczną telefonią analogową, ale dla S0 jest niewystarczająca, bo interfejs zakłada użycie dwóch par.
- 4‑parowy – taka liczba par bywa typowa dla skrętki używanej w sieciach komputerowych; w ISDN S0 nie jest wymagana i może wynikać z mylnego przeniesienia skojarzeń z Ethernetem.
- 8‑parowy – jest to rozwiązanie "na wyrost" i nie odpowiada standardowemu, praktycznemu doborowi okablowania do S0; nie wynika z potrzeb interfejsu.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zależność "S0 = 2 pary (4 żyły)". Jeżeli w odpowiedziach pojawiają się liczby par, najpierw skojarz interfejs (analogowy vs ISDN S0), a dopiero potem wybieraj wariant kabla.
