Po spopieleniu próbki żywności w piecu muflowym (wysoka temperatura) naczynie/tygiel jest bardzo gorący i nie może być od razu ważony. Co ważne, pozostałość mineralna oraz rozgrzany tygiel podczas stygnięcia mogą wchłaniać wilgoć z powietrza. Taki przyrost masy prowadzi do błędu wyniku, zwłaszcza gdy oznaczenie opiera się na dokładnym ważeniu (różnice mas są niewielkie).
Dlatego do chłodzenia (w praktyce: kontrolowanego studzenia) używa się eksykatora. Eksykator to szczelny pojemnik z środkiem osuszającym, który zapewnia suche środowisko podczas stygnięcia. Dzięki temu próbka i naczynie osiągają temperaturę zbliżoną do otoczenia bez "łapania" pary wodnej, a masa stabilizuje się przed kolejnym ważeniem.
- "lodówka" – obniża temperaturę, ale nie zapewnia właściwych warunków analitycznych po spopielaniu: może powodować kondensację wilgoci i nie jest standardowym rozwiązaniem do studzenia naczyń po mufli.
- "termostat" – jest elementem regulacji/utrzymania temperatury w urządzeniu; nie stanowi naczynia do chłodzenia próbek po wyjęciu z pieca.
- "łaźnia" – służy do ogrzewania lub utrzymywania temperatury (zwykle w medium ciekłym), a nie do studzenia tygli po spopielaniu; dodatkowo kontakt z wilgocią byłby niepożądany.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniach pojawia się ważenie po suszeniu/spopielaniu, szukaj procedur minimalizujących wpływ wilgoci powietrza. Typowym skojarzeniem jest właśnie chłodzenie w eksykatorze przed ważeniem.
