Lejek z warstwą ze szkła spiekanego (często nazywany lejkiem Schotta) jest sprzętem laboratoryjnym przeznaczonym do sączenia, czyli filtracji. Kluczową cechą tego lejka jest obecność spieku szklanego – porowatej, trwałej przegrody wbudowanej w lejek. Spiek działa jak stały "filtr": zatrzymuje cząstki stałe (osad), a ciecz przechodzi przez pory i stanowi przesącz.
Dlaczego odpowiedź "Do sączenia." jest poprawna? Ponieważ sączenie polega na mechanicznym rozdzieleniu fazy stałej od ciekłej za pomocą przegrody filtracyjnej. W lejku Schotta przegroda jest integralną częścią szkła, więc nie trzeba stosować bibuły filtracyjnej, a proces może być prowadzony grawitacyjnie lub (w odpowiednim zestawie) z użyciem podciśnienia.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Do klarowania." – klarowanie to uzyskanie cieczy przejrzystej, ale może zachodzić na różne sposoby (np. sedymentacja, koagulacja, filtracja). Samo pojęcie jest szersze niż funkcja konkretnego lejka; lejek Schotta jest narzędziem typowo do filtracji.
- "Do dekantacji." – dekantacja polega na ostrożnym zlewaniu cieczy znad osadu bez użycia przegrody filtracyjnej. Do tego zwykle używa się zlewek, cylindrów, bagietki lub odpowiedniego naczynia, a nie lejka ze spiekiem.
- "Do przesiewania." – przesiewanie dotyczy rozdzielania frakcji ciał stałych według wielkości ziaren i wykonuje się je sitami. Lejek Schotta pracuje w układzie ciecz–ciało stałe, więc ta odpowiedź miesza dwie różne techniki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "szkło spiekane", "porowata przegroda" lub "spiek", myśl o filtracji/sączeniu. Dekantacja nie wymaga filtra, a przesiewanie dotyczy wyłącznie materiału sypkiego.
