Czynniki wpływające na ekosystem leśny dzieli się na biotyczne i abiotyczne. Biotyczne to takie, które wynikają z obecności i aktywności organizmów żywych (roślin, zwierząt, grzybów, mikroorganizmów). W kontekście szkód w lasach typowymi biotycznymi sprawcami są m.in. owady (np. szkodniki żerujące na aparacie asymilacyjnym lub łyku i drewnie) oraz grzyby (patogeny wywołujące choroby, zgnilizny i osłabienie drzew).
Odpowiedź "grzyby i owady" spełnia definicję czynnika biotycznego, ponieważ oba elementy są organizmami żywymi i mogą bezpośrednio powodować uszkodzenia, zamieranie, obniżenie przyrostu i pogorszenie jakości surowca drzewnego.
Pozostałe propozycje zawierają czynniki abiotyczne:
- Okiść to zjawisko związane z obciążeniem drzew śniegiem (warunki atmosferyczne). Powoduje łamanie gałęzi, wywroty i deformacje, ale nie jest organizmem żywym.
- Susza glebowa wynika z niedoboru wody w glebie i zaburzeń bilansu wodnego. Skutkuje stresem wodnym drzew, ale również należy do czynników nieożywionych.
Dlatego odpowiedzi zawierające "okiść" i/lub "suszę glebową" nie mogą być w pełni biotyczne. Dla egzaminu warto zapamiętać prostą zasadę: jeśli sprawcą jest żywy organizm (żeruje, infekuje, konkuruje) – to biotyczne; jeśli szkoda wynika z pogody, wody, temperatury lub mechaniki – to abiotyczne.
W praktyce leśnej rozróżnienie to pomaga dobrać właściwe działania: przy zagrożeniach biotycznych kluczowe są lustracje, cięcia sanitarne i ograniczanie źródeł infekcji/gradacji, natomiast przy abiotycznych – działania hodowlane i organizacyjne zmniejszające ryzyko (dobór gatunku, struktury drzewostanu, terminów prac).
