Klej glutynowy (często spotykany w starszym stolarstwie i renowacji) to klej naturalny na bazie białek. Jego kluczową cechą praktyczną jest odwracalność spoiny: połączenie można osłabić, gdy dostarczy się jednocześnie ciepło oraz wilgoci. W takich warunkach klej mięknie, częściowo pęcznieje i traci przyczepność, co pozwala rozebrać połączenie przy mniejszym ryzyku wyrwania włókien drewna.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "parę wodną." Para jest skuteczna, bo:
- podnosi temperaturę spoiny (ogrzewa klej),
- dostarcza wilgoci (ułatwia "rozluźnienie" kleju),
- może docierać w szczeliny połączenia, co jest ważne w czopach, wpustach i innych złączach.
Pozostałe propozycje nie są właściwym wyborem dla kleju glutynowego:
- "ocet spirytusowy." Jest roztworem wodnym kwasu octowego. Choć zawiera wodę, nie jest standardową, przewidywalną metodą rozklejania takich spoin i może wprowadzać niepożądane oddziaływanie chemiczne na materiał oraz wykończenie powierzchni.
- "benzynę ekstrakcyjną." To rozpuszczalnik organiczny używany m.in. do odtłuszczania. Kleje białkowe nie są typowo "rozpuszczane" benzyną; zamiast tego reagują na wodę i temperaturę.
- "alkohol izopropylowy." Jest przydatny do czyszczenia i odtłuszczania, ale nie stanowi podstawowej metody rozklejania spoin kleju glutynowego. Może też niepotrzebnie wysuszać powierzchnię i utrudniać pracę, jeśli celem jest dostarczenie wilgoci do spoiny.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać regułę: kleje glutynowe → ciepło + wilgoć. Jednocześnie należy pamiętać o bezpieczeństwie: para i gorące elementy mogą powodować oparzenia, więc potrzebne są rękawice i kontrola kierunku strumienia pary.
