W dokumentacji technologicznej montażu spotyka się praktyczny podział na dokumenty główne i dokumenty pomocnicze. Kryterium nie jest to, czy dokument "w ogóle jest ważny", tylko czy jest bezpośrednio używany do prowadzenia montażu na stanowisku pracy (główne), czy raczej wspiera organizację, nadzór i odniesienia (pomocnicze).
Odpowiedź "zbiór norm, ewidencja pomocy specjalnych" jest poprawna, ponieważ:
- Zbiór norm to dokumenty odniesienia (PN/ISO itp.). Pomagają w weryfikacji wymagań i zgodności, ale nie są typową "kartą roboczą" opisującą kolejne czynności montażowe.
- Ewidencja pomocy specjalnych ma charakter rejestru/zarządzania zasobami (kto, gdzie, kiedy używa przyrządu specjalnego). To wsparcie organizacyjne, a nie dokument prowadzący operatora przez operacje.
Pozostałe propozycje są typowe dla dokumentów głównych, bo zawierają informacje potrzebne bezpośrednio do wykonania i rozliczenia operacji:
- "karta technologiczna, karta instrukcyjna" – opisują przebieg operacji, narzędzia, parametry oraz sposób wykonania; to podstawowe dokumenty robocze.
- "wyszczególnienie zespołów oraz części" – wykaz elementów do montażu (co ma być zmontowane), czyli informacja niezbędna na etapie kompletacji i montażu.
- "karta normowania czasu, wykaz pomocy warsztatowych" – pierwsza dotyczy norm czasowych operacji, druga wskazuje standardowe narzędzia/pomoce potrzebne w operacjach; oba dokumenty wspierają bezpośrednie wykonanie i planowanie pracy na stanowisku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wahasz się między "wykazem" a "ewidencją", pomyśl o funkcji. Wykaz zwykle mówi, co jest potrzebne do operacji, a ewidencja służy do zarządzania i rozliczania zasobu (rejestr).
