Wartość 120 MPa dla wytrzymałości na ściskanie oznacza, że skały są twarde i trudne do urabiania metodami skrawającymi lub udarowymi. W takiej sytuacji dobór technologii drążenia chodnika powinien uwzględniać przede wszystkim urabialność oraz ekonomię i niezawodność pracy.
Odpowiedź "konwencjonalny przy użyciu materiałów wybuchowych" jest właściwa, ponieważ w twardych skałach najczęściej stosuje się cykl wiercenie–ładowanie–strzelanie–przewietrzanie–odstawka–obudowa. Roboty strzałowe pozwalają skutecznie rozkruszyć materiał o wysokiej wytrzymałości, bez konieczności intensywnego skrawania, które w twardym górotworze generuje duże opory, drgania i zużycie elementów roboczych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są najlepszym wyborem:
- "kombajnowy z użyciem AM-75" – urabianie kombajnem (roadheaderem) jest z reguły najbardziej korzystne w skałach miękkich i średnio twardych. W skałach o wysokim UCS może być ograniczone: spada postęp, rośnie ryzyko uszkodzeń i koszty eksploatacji (np. częsta wymiana organów urabiających).
- "przy użyciu młotków mechanicznych" – metody udarowe mogą być stosowane pomocniczo lub lokalnie, ale w twardej skale zwykle nie zapewniają efektywności i postępu porównywalnego z cyklem strzałowym w typowym drążeniu chodników.
- "kombajnowy z użyciem AM-50" – analogicznie jak przy innym typie kombajnu: w twardych skałach urabianie skrawające jest najczęściej mniej opłacalne i technologicznie trudniejsze niż urabianie materiałami wybuchowymi.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest skojarzenie: im większa wytrzymałość na ściskanie, tym częściej preferuje się urabianie konwencjonalne (strzałowe), a urabianie mechaniczne staje się mniej korzystne ze względu na ograniczenia techniczne i ekonomiczne.
